Hallo wereld!

Welcome to WordPress.com. This is your first post. Edit or delete it and start blogging!

Geplaatst in Geen categorie | 1 reactie

BOOM… Headshot

Een tijdje terug kwam een oudleerling van de theaterafdeling die ondertussen fotografe is geworden, headshots nemen van de level 3s. Gratis en voor niets, en handig om te hebben als je gaat auditie doen voor een conservatorium en ze om een CV vragen, wat in Amerika dus blijkbaar regelmatig gebeurt. Na lang wachten heb ik dan eigenlijk drie foto’s gekregen en hoera, ik sta er zowaar goed op… Aanschouw, mijn favoriet.

Geplaatst in AFS | 3 reacties

Airborne

(We moesten een toneelstuk van tien minuten schrijven. Zoals vele klasgenoten schreef ik gewoon een toneelstuk en kortte het dan in tot tien minuten. Dat van mij is nogal duister uitgedraaid. Dit is de ingekorte versie.)

AIRBORNE

[Lights on. A ball rolls on stage. ALEX enters from the
other side and stops the ball underneath her foot. She picks it up.]

ALEX

When I
was little, I dreamt I could fly. I would hover in the same place all day and
watch the earth spin underneath me. [spins the ball between her fingers]

 

[SARAH
enters.]

SARAH

I used
to dream I was weightless, so I could stand on the ceiling. [jumps and
places both feet firmly on the ground]
And hide underneath the lamp in our
living room and watch everyone walk by, without being noticed, by anyone.

[JAKE
enters.]

JAKE

And I could jump off bridges and out of airplanes, without
bungee rope or parachute, and still land softly on the ground. I’d be falling
at high speed but land with the grace of an angel, or at least a humming bird.

[CHRISTA
enters.]

CHRISTA

I always wished I had wings. Not angel wings, but dragon
wings. I don’t know why. I guess I’ve always liked dragons better for some
reason…

[ALEX
interrupts CHRISTA by bouncing the ball back offstage.]

ALEX

My mom always told me little girls shouldn’t fly. They
should keep both feet on the ground.

SARAH

Even with both feet on the ground, people would walk by
without even noticing I was there.

JAKE

I did
fall at high speed. Once. But the ground wasn’t as soft as imagined it would
be.

CHRISTA

As a dragon I could set the world ablaze, so it wouldn’t
hurt anymore.

[All exit.]

[CHRISTA enters.]

CHRISTA

One Mississippi, two Mississippi…

[ALEX enters, CHRISTA keeps counting.]

ALEX

Therapists are idiots. A bunch of potential Icarusses. Or
is Icari the correct plural for that? I don’t know. They want to fly high so
they can reach the sun. But their wings don’t melt. They all have PhDs so
they’re smart enough not to make wings out of things that melt. Instead they
are so ambitious that they fly all the way up to the stratosphere until they
breathe in too much Ozone. I figure that’s why they’re all crazy.

CHRISTA

Twenty Mississippi. [opens a window] One
Mississippi… [continues counting]

ALEX

He told her that anytime she feels like flying, she has to
count to twenty before opening a window. Then she has to count to twenty again
before standing in the window. And then another twenty before she decides to
jump. They’re idiots. I guess that’s their way of avoiding camera observation.
They hope someone will walk by in time to close the window again. Or that
she’ll reconsider.

CHRISTA

Twenty Mississippi.

ALEX

Hey
Christa.

CHRISTA

[steps
into the window]
Hey Alex.

ALEX

Flying
off, are we?

CHRISTA

Potentially.
One Mississippi,…

ALEX

[as
CHRISTA continues counting]
34. 173. 8. 26. 81. 4.

CHRISTA

Alex.

ALEX

Sorry.

CHRISTA

It’ll
work this time. I haven’t eaten for three days. I’m much lighter now.

ALEX

I bet. [beat]
You know I can’t let you jump, Christa.

CHRISTA

It’ll
teach you for barging into my room like that. [she lost count] Hmm… I don’t
know if I have to start all over again or not. Maybe I can just count to ten or
something.

ALEX

Maybe.

[Two doctors run in and pull her away from the window.
She hardly struggles as one of them prepares a shot. ALEX casually walks away.]

[SARAH
is rope skipping. JAKE enters.]

JAKE

Morning.

SARAH

Good
morning.

JAKE

So,
what’s up?

SARAH

I talked
to my therapist this morning. Lovely man. He asked me: “What do you want to do
today?” I say: “Well, I think I’m gonna take a shower and then walk on the
ceiling for a bit.” “Walk on the ceiling?” he says. “Yeah, and take a shower,”
I say. “That’s interesting,” he says. “Personal hygiene?” I ask. “Walking on
the ceiling,” he says. “Maybe you should try and do something a little more
realistic today.”

JAKE

I see.

SARAH

“Realistic?”
I say. “When the first astronaut said he wanted to fly to the moon, did they
tell him to consider doing something realistic? When a doctor said “I think I’m
gonna find a cure for cancer,” did anyone tell him to get real? When millions
and millions of years ago, the first excuse of a living breathing creature
tried to crawl on land, did everyone else just go “What the heck do you think
you’re doing, use some common sense man!”? No. So I wanna walk on the ceiling
and maybe by doing so, I dunno, I might find a way to create world peace, or
because of all the blood rushing to my head, moments before I pass out I’ll
find a solution to racism. Who knows? So I think I’m gonna walk on the
ceiling!”

JAKE

So now
you’re jumping a rope?

SARAH

No. I’m
being realistic.

[Exunt.]

[ALEX  enters and sits down on a chair. She is
humming a lullaby. SARAH enters.]

SARAH

[watches
ALEX]
When I first got here I didn’t understand what was up with
her. She was friendly and understanding. For a while I suspected she was a
shrink in disguise. And that’s when she started screaming.

[ALEX’
humming turns into quiet singing. She gets more and more upset.]

SARAH

It was
my fourth night here I think. They were icy screams, filled with so much agony
and horror it was almost unimaginable that one person could embody so much
pain. Sometimes she’d wake up the entire building. Most of us just roll over
and try to go back to sleep. I wish I could reach her before the doctors do,
and hold her in my arms until she calms down. And if that doesn’t work, I’d
help her force the lock on her window.

[ALEX suddenly stops singing and relaxes. She’s clearly
become aware of SARAH’s presence. She wipes away her tears and starts humming a
pop song.]

SARAH

It’s
another one of those days, isn’t it?

ALEX

Nights
rather.

[SARAH
nods.]

ALEX

It’s
always the same dream. She’s toppling forward, off the balcony. I reach out but
there’s a glass wall in front of me and I can’t break through. I just watch her
disappear. And the sound of the crushing of her bones on the asphalt is right
next to my ear. [covers her left ear] I woke up and frantically started
looking for something sharp. When I realised the sharpest thing in my room was
my pillowcase I figured I could smack my head into a wall instead. Not for too
long. Just until I passed out. I got a tranquilliser instead. [beat] I’m
sorry I woke you up.

[SARAH shakes her head. ALEX gets up and turns towards
her. SARAH flies into her arms and holds her tightly. Black-out.]

[JAKE is
sitting on a chair, sketching. CHRISTA enters.]

CHRISTA

What’re
you doing?

JAKE

[looks
up briefly]
Sketching.

CHRISTA

Sketching
what?

JAKE

Dragons.

CHRISTA

[smiles] I like
dragons.

JAKE

Really?
I’ll draw you one sometime.

CHRISTA

[surprised]
For real?

JAKE

Sure.

CHRISTA

[quietly
crawls onto the table and sits down, knees pulled up to her chest]
So is
this the manic or depressed phase?

JAKE

Does it
matter?

CHRISTA

I was
just wondering. I believe I feel manic all the time but the doctors are
convinced it’s just regular depression. I was wondering what made you so
special.

JAKE

Don’t.

CHRISTA

Don’t
what?

JAKE

Call me
special. It’s one of those things you shouldn’t say to a person going through
therapy. It’s words like special, unique, different, interesting. They all mean
the same thing. And it’s not a positive thing. Just like you shouldn’t say
‘Think about your family’ to a person that’s 
about to jump of a bridge. If you’re going through therapy, it means
your head is messed up. And guess what? Adding guilt to all those ‘special’
emotions you’re feeling doesn’t help.

[silence]

CHRISTA

I’m
gonna go with depressed.

JAKE

Yeah.
[rips out the piece of paper he was drawing on and gives it to her, then
leaves]

[Exunt.]

[ALEX
comes up, bouncing a ball. She runs into JAKE.]

ALEX

Hey.

JAKE

Hey.

ALEX

How are
you?

JAKE

[silence] You
have a really sick kind of humor.

ALEX

[smiles] Sorry.
What’re you up to, I mean.

JAKE

Christa
just came in. She was asking stupid questions again.

ALEX

Don’t
give her such a hard time, Jake. We’re all in the same boat here.

JAKE

Your
screaming kept me up. [exits]

ALEX

Smooth.

[ALEX
bounces the ball a few more times and then throws it in the direction JAKE
left. Exits]

[SARAH enters and sits down on a chair. She stares at the
ceiling. Moments later CHRISTA enters and joins the staring]

CHRISTA

Hey
Sarah. Are those your shoes?

SARAH

I
figured as soon as I got my shoes on the ceiling the rest would just follow.

CHRISTA

You’d
think.

SARAH

It
didn’t go quite as smoothly. I was hoping that by standing on the ceiling I
would get weightless but I need to get weightless to be able to stand on the
ceiling.

CHRISTA

That
sucks.

[JAKE
enters.]

JAKE

[sees
the shoes]
Look at that. And here I was thinking I was sad.

SARAH

Get
lost, Jake.

JAKE

I know
what you’re thinking. You’re thinking I’m selfish, aren’t you? That I like
bringing down others just so I can feel better about my own miserable
existence? Guess what, wake up call! If you want to be happy, you HAVE to be
selfish. Caring about others will not make you feel better, not in long-term.
It will not make me sleep better, it won’t make my food taste any better, it
won’t make that awful feeling of failure go away. It won’t make me feel alive.

SARAH

[warning]
Jake.

JAKE

The only
thing that’s made me feel alive so far were those few seconds I was airborne.
Those few seconds I didn’t know whether I would land gracefully or crash and
break onto the earth. And there was no one helping me with that.

CHRISTA

[screaming] My GOD! You
are so near-sighted! Being selfish KILLS people! Has it ever reached your puny
little mind that if EVERYONE just did what was best for someone else, then
EVERYONE would be happy.
[calms down again, realizing she went too far,
then softly] Thanks for the drawing. [exits]

SARAH

[quietly stands up] You
can leap out of windows as much as you want. But don’t you dare dragging anyone
with you in your fall.
[exits]

[JAKE bows his head, almost in defeat and exits.]

[CHRISTA enters. She’s not wearing her wings.]

CHRISTA

Nineteen Mississippi.
Twenty Mississippi.
[climbs onto the table]

[ALEX enters.]

CHRISTA

If I die trying to fly, I
can’t go to hell right?

ALEX

You’re not wearing your
wings.

 CHRISTA

Maybe I’m not trying to
fly. Maybe I’m trying to fall.

ALEX

Christa.

CHRISTA

They all think I have a
problem. I’m trying to fly while I can’t. I’ll fall and die. So they clip my
wings. They keep me in a cage. But that’s not the problem. That’s never been
the problem. The problem is that there’s never, EVER, been ANYONE to catch me.
Because even if I can’t fly, it doesn’t matter because there’ll be someone
there to catch me.
[breaks down] No one
ever wanted me to be born. Was it that wrong of me to believe that there’d be
at least one person that cared about my death?
[pulls herself together] One Mississippi…

ALEX

Gary down the hall tried
to cut his wrist. They won’t come to pull you back. Not this time.

[CHRISTA keeps counting in determination.]

ALEX

And I won’t either,
Christa.

[ALEX starts backing away from the scene while CHRISTA
continues counting.]

CHRISTA

Twenty Mississippi.

[She closes her eyes. She stands on her toes and spreads
her arms. Just as she starts toppling over, SARAH and JAKE rush onstage and
catch her when she falls.]

ALEX

Jake was right. We don’t
jump to die but to feel alive. I hope she did. By God, I really hope she did.

(Hieronder de personages. Dan begrijpen jullie misschien iets beter wat er aan de hand is.)

Alex. 17,
female, she lost her mom when she was thirteen, she committed suicide, Alex was
the one to see her jump off the balcony.

Sarah. 15,
female, she was bullied in high school, her dad’s an alcoholic, her mom died of
cancer.

Jake. 19,
male,
manic depression.

Christa. 17,
female, grew up in an orphanage, she never knew her parents. She wears a pair
of angel wings.

Doctors.

Geplaatst in AFS | Een reactie plaatsen

Obesity… on a stick

Ik weet het, het is alweer een eeuwigheid geleden dat ik mij nog eens op mijn space vertoond heb. Maar goed, ik zet mij nog eens neer om aan mijn blog te schrijven.
 
Ik ben nu dus helemaal uitgepakt in mijn nieuw gastgezin. Slaapkamer op gelijkvloers, groot bed, eigen badkamer, schoon schoon. Mijn gastbroer Sasha rijdt mij elke dag naar school en is tof gezelschap. Op dit moment is hij degene met wie ik het meest optrek en het best mee overeen kom.
 
Veel valt er niet echt over te zeggen. Ik heb veel meer vrijheid nu, mag gaan en staan waar ik wil zolang ze maar weten waar ik ben. Zo ga ik regelmatig naar de film, kan nu wat meer met Paul optrekken. Dat met Paul optrekken bestaat er meestal uit met samen naar de fitness gaan zoals daarvoor, maar ditmaal achteraf iets gaan eten of samen nog een filmpje zien. Simpele dingen, maar dingen waar ik zo hard nood aan had.
 
Ondertussen is het nog maar een kleine drie maand voor mijn jaar erop zit. Het gaat veel te snel mannen. Ze hadden mij ervoor gewaarschuwd maar jongens toch. En hoewel ik graag terug thuis wil zijn bij familie en vrienden, weer wil gaan feesten etc, toch zie ik er tegenop. Ik ga al dat volk hier missen. Misschien zie ik nog wat volk terug. Ik weet dat Neko van mijn klas volgend jaar tijdens Spring Break naar Europa komt en die heeft beloofd zeker en vast eens binnen te springen. Mijn huidige gastzus gaat volgend jaar op uitwisseling naar Frankrijk dus die zie ik misschien ook nog eens. Maar toch, al dat ander tof volk dat ik ga moeten missen. Het gaat pijn doen.
 
Wat staat er nog op de lijst. Ah juist ja. PROM.
 
Jawel, dat zit er ook aan te komen. Zeven mei. En ik zal het ulle allemaal is vertellen he, dat prom, dat is gewoon absurd. Een ticket is $90. Jawel. Dat is gelijk aan een kleine zeventig euro. En er gaat niet eens alcohol zijn. Eigenlijk weet ik er niet zo gek veel over. Het gaat in een hotel zijn maar waar precies, geen idee. Ik probeer Paul mee te krijgen maar hij weet niet of hij dan examens heeft of niet en het zal daar een beetje vanaf hangen.
 
Voor de rest begint iedereen hier al te flippen over wat ze gaan aandoen. Jurken van een paar honderd dollar zijn geen uitzondering. En ze zijn niet eens mooi.
 
Al bij al is het natuurlijk wel grappig.
 
Nog een paar punten van mijn amerikanizering:
 
- Als ik naar Freebirds ga, weet ik automatisch te zeggen: flour burrito, yes to the rice, mixed cheese, yes to the fried vegetables, no meat, guacamole, lettuce and red onion. And a soda. Thank you.
- Bij Diedrich’s is het nog altijd medium hot caramel latte with whipped cream. Of als ik zin heb in iets fris vraag ik om een Iced Chai.
- Ik heb mijn Letterman Jacket. Voor wie niet weet wat dat is, dat zijn die vesten die high school kerels in films dragen en dan altijd om de schouders van hun vriendin slaan.
- Als iemand een opmerking maakt als ‘Get on your knees. It’s easier that way.’ roep ik meteen ‘That’s what she saaaaid!’
- Als iemand iemand anders een steek geeft zeg ik ‘oeeeeeh snap’ of ‘oh no you didn’t’
- Ik kijk niet meer vreemd op als iemand plots orgastische geluiden begint te maken tijdens theatre.
- Ik heb er mij eindelijk bij neegelegd dat dit Texas is en dat ALLES gefrituurd kan zijn: cheesecake, ijs, boter, oreo’s…
- Ik heb er mij bij neergelegd dat dit Texas is en dat alles plots lekkerder wordt als het ‘on a stick’ is. Pizza… on a stick. Cheesecake… on a stick.
- Ik hou van Urban Outfitters.
 
Over vet eten gesproken. Kentucky Fried chicken heeft een nieuwe sandwich. Het is spek en kaas tussen twee lappen KIP. Het kip moet het brood voorstellen.
 
Ja. Toch nog niet helemaal veramerikanizeerd denk ik.
 
 
 
Geplaatst in AFS | 4 reacties

West-U

Ergens volgende week verhuis ik naar mijn nieuw gastgezin waar ik nog slechts een goeie drie maand zal verblijven. Het wordt stilletjesaan aftellen, ik kan amper geloven hoe snel het hier aan het gaan is. Ze hadden mij ervoor gewaarschuwd.
 
Nu ik een nieuw gastgezin heb heb ik er veel meer zin in. Doordat alles met mijn vorig gastgezin zo slecht verliep kreeg ik veel heimwee en had meer dan een moment dat ik bedacht dat als mijn school en vrienden nu niet zo geweldig waren ik al lang naar huis zou vertrokken zijn. Dusja, ik ben blij dat die gevoelens nu eindelijk achterwege zijn.
 
Nu heb ik enkel plots enorme heimwee naar Lore met wie ik vandaag sinds lang nog eens chatte.
 
Maar soit gastgezin. Een broer en een zus, Sasha en Emma. Sasha is een junior in mijn school, afdeling Art, Emma een sophomore in Lamar als ik het juist heb. Sasha is dus een jaar jonger en Emma twee jaar jonger dan ik. We wonen in de suburb West-U als ik het mij goed herinner en ik zit nu dus ietsje dichter bij school dan daarvoor.
 
Het zijn vriendelijk ouders, moeder werkt bij Shell en vader is een leerkracht. Ze hebben twee hyperactieve honden, Sophie en Sparky. Ik heb mijn eigen kamer en badkamer (hoezee) en we wonen in een mooie relatief rustige buurt dichtbij een park dus ik voel me er goed bij. Zodra ik het adres weet laat ik het wel eens weten.
 
Ze zijn open minded, in tegenstelling tot het vorige ietwat conservatieve gezin. Wegblijven na twaalf uur ok, zolang ze maar weten waar ik ben en of het veilig is. Vriendjes, geen probleem. Dus da’s ook een opluchting weten dat ik eindelijk met mijn vriend mag afspreken wanneer ik dat wil ipv wanneer mijn gastouders thuis en in een goede bui zijn. Nog maar drie maanden, ik wil er van kunnen genieten.
 
Voila, dat wou ik jullie maar even laten weten. Het komt goed met mij.
 
 
Geplaatst in AFS | 1 reactie

ApocalyPS3

Ik heb mogelijk een nieuw permanent gastgezin.
 
Carol Marshall, de verantwoordelijke voor AFS studenten die naar HSPVA gaan, liet mijn gastmoeder weten dat ik gisterenavond een afspraak had met een potentieel gastgezin. Ze wouden mij eerst ontmoeten voor echt een beslissing te nemen.
 
Vraag me niet naar hun achternaam, het is iets Iraans, maar het is een multinationaal gezin. De moeder wiens naam mij even ontsnapt is geboren en getogen in Frankrijk en werkt hier in Houston voor een Nederlands bedrijf. De vader is geboren in Iran maar woonde het grootste deel van zijn leven in Amerika. De twee kinderen zijn beide geadopteerd en geboren in Rusland (kun je geloven dat ik bijna Russie wou zeggen?).
 
Dus de afspraak verliep vrij goed. Ik lijk vrij goed overeen te komen (voorlopig althans) mast gastzus en -broer (beiden ongeveer mijn leeftijd). Maar ze moesten nog over een paar dingen praten alvorens een besluit de nemen, dus ik wacht vol spanning af. Als het antwoord ja is zal ik wat meer posten.
 
Iets compleet anders nu, ik weet niet of het veel problemen veroorzaakte in Europa of dat jullie er zelfs van gehoord hebben, hier was het althans geen groot nieuws en weet ik er alleen maar van omdat ik nu eenmaal een geek ben, maar een paar dragen terug lag heel het Playstation 3 netwerk plat. Plat plat. Plat als een vijg, plat. Door een fout in het systeem konden gamers van overal niet meer gamen, gedurende zo’n 24 uur. Wie zijn Playstation wou aanzetten kreeg een foutmelding.
 
Ik weet niet wat jullie ervaring is met wat ik graag nerd panic noem, maar het is zowat de ergste hysterie die er is. Erger dan een moeder die haar vierjarige is kwijtgeraakt in het shopping center.
 
Het is al enkele keer eerder gebeurd met bv. de Xbox 360 dat de onlinefunctie een paar uur plat ligt door een fout. Microsoft verontschuldigt zich dan achteraf voor het ongemak en verzekert de gamer dat ze er alles aan doen om dit soort toestanden in de toekomst te voorkomen. Iemand zoals ik zegt dan: "Ja, was wel eventjes frustrerend, maar soit ik ben gewoon iets anders gaan doen."
 
Nerds over de hele wereld echter dreigen Microsoft aan te klagen als ze niets in ruil krijgen voor die twee uur dat ze niemand konden fraggen of pawnen.
 
Hoef ik dan nog met al te veel details uit te leggen wat er gebeurde toen de PS3 plots een hele dag platlag?
 
Ik vraag me af hoeveel nerds zich hebben proberen op te hangen met hun oude niet draadloze PS2 controller. Wat ik alvast wel heb gemerkt is hoe iedereen meteen moord en brand begon te schreeuwen op Twitter en Facebook. Niet alleen kwamen de dreigementen zo goed als ogenblikkelijk hun kop boven steken, nadat werd bekend gemaakt dat het waarschijnlijk even ging duren voor het probleem was opgelost, begonnen sommigen af te komen met conspiracy theories. Jawel, dames en heren, Sony plot op wereldoverheersing.
 
Het hele voorval werd al gauw ApocalyPS3 gedoopt.
 
Natuurlijk zijn er mensen die lachen met al die onzin, en de paniek die het creeerde als een grote grap beschouwen. Wat maakt het mij uit dat Sony een paar uur plat ligt? Ik amuzeer me wel met het toekijken hoe nerds hun ziel beginnen te verkopen aan de duivel voor een paar uur gameplezier.
 
Op een forum zei Adhominem:
 
" Everybody at Sony are popping champagne and high fiving each other. Raises and promotions for everybody. They’re laughing at how they are screwing you so hard. And at your sad lamentations in your facebook updates as to how you can’t play. The twitter feed has been absolutely delicious.

Mission How To Make A Grown Man Cry: Complete.

Phase 2: The Fetal Position has begun. "

Natuurlijk liet mijn favoriete cartoonist het hele voorval ook niet zomaar naast zich liggen en sprak de magische woorden:
 
" Forget corn, we need to get our scientists working on a way to harness nerd-rage as a renewable energy source. "
En maakte er ook nog een mooie cartoon voor.
 
Dus hey, beschuldig mij er nog maar eens van een nerd te zijn.
 
 
Geplaatst in AFS | Een reactie plaatsen

The world is a sick sick place

Ik was gisteren razend op smerige Amerikanen. Een specifiek geval om precies te zijn.
 
Ik weet niet of ik het al eerder vermeld heb maar ik zit nu dus in een tijdelijk gastgezin alwaar ik nog zal blijven tot na Spring Break (nog twee weken dus). Ik heb dus een gastzus, Ariana (12) die naar Johnston Middle School gaat hier in de buurt. Eergisterenavond had ik de indruk dat ze nogal down was maar ik besloot er niet al te veel achter te zoeken. Slechte dag? Ziek?
 
Wat later terwijl zij TV aan het kijken was en ik in de keuken iets te drinken nam kwam mijn gastvader Frank erbij staan. Hij vertelde me dat mocht ik het nog niet gehoord hebben, een meisje uit Ariana’s klas was de vorige dag neergeschoten.
 
Ik dacht even dat hij een zieke grap maakte of dat hij een uitdrukking gebruikte die ik niet kende. Maar nee. Ze was eergisterenavond neergeschoten en de volgende ochtend in het ziekenhuis overleden.
 
Hoe het gebeurd was maakte me gewoon nog misselijker. Een autobestuurder had het gevoel dat de moeder van het meisje hem aan het volgen was met haar auto. Dus begon hij op de wagen te schieten en raakte zo het meisje. Het werd dus niet veel later als ‘road rage’ bestempeld.
 
Road rage.
 
Een dertienjarig meisje werd vermoord omdat een of ander stuk onbenul besloot dat op een auto beginnen schieten de beste oplossing is als je het gevoel hebt dat mensen u volgen.
 
Natuurlijk volgde er een tirade van mij dat dit nogmaals een voorbeeld is van waarom mensen NIET mogen toegelaten zijn wapens bij zich te hebben. Verdomme. En ze gaven mij geen ongelijk.
 
 
 
Geplaatst in AFS | 3 reacties